Αθηνα, Old time classic

Φωτογραφίες από τα παλιά χρόνια, από κάποια προηγούμενα Χριστούγεννα, σε μια πιο ανθρώπινη Αθήνα…

Advertisements

Ελλενίτ

Το 1961 σε έκταση 100 στρεμμάτων, εγκαινιάστηκε το εργοστάσιο παραγωγής αμιαντοτσιμέντου «Ελλενίτ» στην Νέα Λάμψακο κοντά στη Χαλκίδα.
Αρχικά απασχολούσε 250 εργαζόμενους σε όλα τα στάδια παραγωγής, οι οποίοι όμως δεν γνώριζαν απολύτως τίποτα για τις επιπτώσεις του αμίαντου στην υγεία.
Τι κι αν η πρώτη επιστημονική έρευνα για τις συνέπειες του αμίαντου έγινε το 1898;
Στην Ευρώπη και την Ελλάδα έπρεπε να περάσει περίπου ένας αιώνας για να αποφασισθεί η απόσυρσή του.
Από τους εργαζόμενους στο καρκινογόνο εργοστάσιο της Ελλενίτ, 72 άτομα έχασαν τη ζωή τους από αμιάντωση ή από διάφορες μορφές καρκίνου.
Κανείς δεν μπορεί να πει με βεβαιότητα πόσοι πέθαναν από τους κατοίκους της Λάμψακου, που κατοικούσαν σε μικρή απόσταση από το εργοστάσιο.
Τα φουγάρα που κάθε βράδυ κάπνιζαν με νέφος αμίαντου την ατμόσφαιρα επιβάρυναν καθοριστικά την υγεία των κατοίκων του χωριού.
Μέχρι και 1978 δεν υπήρχε καμία ενημέρωση για την επικινδυνότητα του αμίαντου.
Οι εργάτες ανυποψίαστοι έπαιρναν το κολατσιό τους πάνω στα σακιά με το καρκινογόνο υλικό ή ξάπλωναν εκεί για να ξεκουραστούν.
Στις αρχές της δεκαετίας του ’80 πήγαιναν μαζικά στα νοσοκομεία με αναπνευστικά προβλήματα, όπου διαπιστώνονταν οι θανατηφόρες παθήσεις τους.
Τότε ήρθαν οι πρώτες οδηγίες που προειδοποιούσαν για τον αμίαντο. Η εταιρεία Ελλενίτ όμως, ποτέ δεν παραδέχθηκε ότι ο αμίαντος ήταν καρκινογόνος.
Η πιο διαδεδομένη μορφή αμιάντου, συνήθως σε παλαιότερης κατασκευής σπίτια είναι το γνωστό σε όλους ΕΛΛΕΝΙΤ που μπορεί να υπάρχει στη συχνότερη εφαρμογή του σε στέγες, υπόστεγα, μικροκατασκευές χωρών σταθμεύσεως, αποθήκες, έως σωλήνες, καπνοδόχους, μονώσεις λεβήτων, τζάκια
Η πιο διαδεδομένη μορφή αμιάντου συναντάται ακόμα σε σπίτια παλαιάς κατασκευής. Το γνωστό σε όλους ΕΛΛΕΝΙΤ βρήκε εφαρμογή σε στέγες, υπόστεγα, χώρους στάθμευσης, καθώς και σε σωλήνες, καπνοδόχους, μονώσεις λεβήτων, τζάκια.
Από το 1985, οι συγγενείς των θυμάτων άρχισαν δικαστικό αγώνα και μετά από δέκα χρόνια δικαιώθηκαν.
Όταν το δικαστήριο ζήτησε να εξεταστούν οι εργάτες στα νοσοκομεία, οι γιατροί διέγνωσαν ποσοστό αναπηρίας από 93% – 95%.
Το εργοστάσιο έκλεισε τελικά το 1990 και πρόσφατα το εργοστάσιο κατεδαφίστηκε και τα μπάζα του απομακρύνθηκαν.
Ο εφιάλτης του καρκίνου όμως ακόμη ταλαιπωρεί εργαζόμενους και κατοίκους.
Quote

Αδέλφια Ντάλτον: Η αληθινή του ιστορία

Στο άκουσμα και μόνο του ονόματος Ντάλτον το μυαλό καθενός από εμάς ταξιδεύει στην κακή συμμορία που έβγαζε μόνιμα νοκ άουτ ο φτωχός και μόνος καουμπόϋ που πυροβολούσε πιο γρήγορα κι από την σκιά του.
Στο διάσημο κόμικ, το οποίο σχεδόν όλοι έχουμε διαβάσει ή έστω παρακολουθήσει την τηλεοπτική του μεταφορά, οι Αδερφοί Ντάλτον παρουσιάζονται ο ένας διαδοχικά πιο ψηλός από τον άλλο, με τον ψηλότερο ως τον πιο χαζό και τον κοντότερο ως τον πιο έξυπνο. Βέβαια οι αδελφοί Ντάλτον δεν ήταν κυήμα της φαντασίας των Γκοσινί και Μορίς, αλλά υπαρκτές προσωπικότητες που έζησαν και έδρασαν στην Αμερικανική Δύση. Μάλιλστα, τόσο η εικόνα τους, όσο και η ιστορία της ζωής τους, απείχε παρασάγγας από την πραγματικότητα…
Γράφει η Νίκη Παπάζογλου
Αν και η οικογένεια Ντάλτον αποτελούνταν από 15 άτομα, εκείνοι που συντάχθηκαν σε ομάδα και έγιναν ο φόβος και το τρόμος των δυτικών Πολιτειών των ΗΠΑ, διαπράττοντας ληστείες σε τρένα και τράπεζες ήταν όντως 4, Ο Γκράτον, ο Γουίλιαμ, ο Μπομπ και ο Έμετ.Το παράδοξο όμως είναι πως πριν συνταχθούν στην γνωστή συμμορία που ενέπνευσε τους μυθιστοριογράφους, προσέφεραν τις υπηρεσίες τους στο νόμο, ακολουθώντας το παράδειγμα του μεγαλύτερου αδερφού τους Φρανκ Ντάλτον.
Η οικογένεια Ντάλτον και ο σερίφης αδερφός 
Οι Ντάλτονς με καταγωγή από το Μισούρι των ΗΠΑ, ήταν μία οικογένεια 15 παιδιών, τα τρία εκ των οποίων πέθαναν πριν καν ενηλικιωθούν. Το 1882 η οικογένεια μετακόμισε στην βορειοανατολική Οκλαχόμα και το 1886 στο Κόφιβιλ, στο νοτιοανατολικό Κάνσας, όπου διατηρούσε μια μεγάλη φάρμα και ασχολούνταν με την αγροτική παραγωγή.
Όταν η φάρμα κατασχέθηκε από το κράτος για την κατασκευή του σιδηροδρομικού δικτύου τα πράγματα άρχισαν να δυσκολεύουν και για τα 13 παιδιά. Για να συντηρήσει την οικογένειά του, ο μεγαλύτερος από τους αδερφούς, ο ενάρετος Φρανκ Ντάλτον έγινε βοηθός σερίφη. Ήταν μάλιστα τόσο καλός ώστε κέρδισε αμέσως τον σεβασμό των υπολοίπων αδελφών αλλά και ολόκληρης της πόλης. Ο Φρανκ, όπως αναφέρει στο βιβλίο «Οι Αδελφοί Ντάλτον» (εκδ.  Πηγή) ο Έμετ Ντάλτον, ο μοναδικός επιζών της τελευταίας αιματηρής συμπλοκής και συγγραφέας του, ήταν ένας θεόρατος άνδρας, άριστος σκοπευτής και φιλεύσπλαχνος.
Τόσο φιλεύσπλαχνος μάλιστα, που όταν του δόθηκε η εντολή από τον ανώτερό του να ετοιμάσει τις κρεμάλες για πέντε παιδιά που είχαν έρθει αντιμέτωπα με την θανατική ποινή, αρνήθηκε και κατέθετοντας το σήμα του απάντησε : «Θα αναμετρηθώ με κάθε άνθρωπο που θα βρεθεί στο δρόμο μου, εάν αυτό είναι μέσα στην δικαιοδοσία μου, αλλά δεν πρόκειται να στήσω την κρεμάλα κανενός, ούτε καν σκύλου». Την εποχή εκείνη για κάθε μια κρεμάλα που κάποιος ετοίμαζε πληρωνόταν με πέντε δολάρια.Τα μικρότερα αγόρια της οικογένειας είχαν τόσο μαγευτεί από την αναγνώριση και τα χρήματα που λάμβανε ο Φρανκ ώστε συχνά τον ακολουθούσαν κρυφά με την ελπίδα να συλλάβουν κι εκείνα κάποιον κλέφτη.
Ώσπου το 1887, στην προσπάθειά του να συλλάβει έναν κλέφτη αλόγων, ο Φρανκ έχασε την ζωή από έναν πυροβολισμό. Μετά το θάνατο του μεγάλου αδελφού προτάθηκε στον μικρότερο, τον Γκράτον, να πάρει την θέση του στις υπηρεσίες των Ηνωμένων Πολιτειών. Κάπως έτσι ο Γκρατ, ο Μπομπ και ο Έμετ άρχισαν να κυνηγούν εγκληματίες…
Τα προβλήματα που επέφεραν την αλλαγή πορείας ξεκίνησαν όταν ο 19χρονος Μπομπ, σκότωσε εν ψυχρώ τον άνδρα που είχε κλέψει την ερωμένη του με την δικαιολογία πως ήταν κλέφτης. Λίγο αργότερα του χρεώθηκε άλλη μια κατηγορία, αυτή της παράνομης εισαγωγής λικέρ, για την οποία εκτός από την εγγύηση που του ζητήθηκε να καταβάλει του αφαιρέθηκε και το σήμα του βοηθού σερίφη. Τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους συνελήφθη και ο δεύτερος αδερφός, ο Γκρατ, με την κατηγορία της κλοπή ενός αλόγου, αδίκημα για το οποίο την εποχή εκείνη προβλεπόταν η τιμωρία της θανατικής ποινής. Βέβαια στην δική του περίπτωση δεν εφαρμόστηκε αφού κατάφερε να πείσει τους δικαστές για την αθωότητά του και να αφεθεί ελεύθερος.
Η δημιουργία της συμμορίας και η πρώτη ληστεία
Μετά την απομάκρυνσή τους από την έννομη οδό ήταν που πάρθηκε η απόφαση να ακολουθήσουν τον ακριβώς αντίθετο δρόμο. Πρώτος στόχος τους υπήρξε  ένα σαλούν τυχερών παιχνιδιών στο Σίλβερ Σίτι, στο Νέο Μεξικό. Η ουσιαστική αφορμή όμως δόθηκε όταν για μια ληστεία που σημειώθηκε σε ένα επιβατικό τρένο στις 6 Φεβρουαρίου 1891, κρίθηκαν ως υπεύθυνοι οι αδελφοί Ντάλτον, και συγκεκριμένα ο Μπομπ και ο Έμετ. Από τότε και για πολύ καιρό ο σερίφης της περιοχής καθώς και η σιδηροδρομική εταιρεία ξεκίνησαν ένα ανελέητο κυνηγητό για να συλλάβουν τους υποτιθέμενους ενόχους, παρόλο που δεν υπήρχε σε βάρος τους κανένα ενοχοποιητικό στοιχείο.
Εκείνη την περίοδο άλλωστε, όπως επισημαίνει ο Έμετ στην βιογραφία τους, δεν υπήρχε η έννοια της δικαιοσύνης
στην Ινδιάνικη Επικράτεια. Ο σερίφης που είχε στα χέρια του τον νόμο, πολλές φορές έπαιζε και τον ρόλο του δικαστή. Όπως αναφέρει ο Έμετ στο βιβλίο του, τα δύο χαρακτηριστικά της περιόδου που έδρασαν οι αδελφοί Ντάλτον ήταν ο τρόπος με τον οποίο λειτουργούσε ένας άντρας – πρώτα έπραττε και μετά σκεφτόταν τους λόγους αυτής του της πράξης- καθώς και οι δωροδοκίες και η διαφθορά που κυριαρχούσαν. Οι πραγματικοί ένοχοι της κατάστασης που επικρατούσε στην Άγρια Δύση αλλά και οι υπαίτιοι των περισσότερων αδικημάτων και ληστειών που γίνονταν στην περιοχή ήταν, σύμφωνα με τον Έμετ, οι σιδηρόδρομοι καταπατητές, οι εταιρείες αρπακτικά και οι τράπεζες μανιτάρια.
Εξαιτίας όλων αυτών και του κυνηγητού που ακολούθησε συστάθηκε η συμμορία.
«Η συνεχής καταδίωξη είχε αρχίσει να μας εκνευρίζει…Στα μακρινά ταξίδια μας μέσα από κοιλάδες και ερήμους και τα ατελείωτα βράδια κατασκήνωσης στις πεδιάδες κάτω από τα αστέρια η αδικία της κατάστασης ήταν αυτό που μας απασχολούσε περισσότερο. Υπήρχαν τόσοι σαν κι εμάς σε εκείνη την χώρα και δεν πέρασε πολύς καιρός μέχρι που τα προβλήματα μας ένωσαν»…
Στην αρχή της δημιουργίας της, η συμμορία δεν αποτελούνταν μόνο από τους αδελφούς Ντάλτον. Εκτός από τον Μπομπ και τον Έμετ, συμμετείχαν σε αυτή και τρεις άλλοι παράνομοι και φίλοι των δύο αδερφών, ο Τζόρτζ Μιούκομπ ο Χάρλευ Πιρς και ο Τσάρλυ Μπράιαντ. Λίγο αργότερα προσχώρησε κι ο Γκρατ, μόλις επέστρεψε από την Καλιφόρνια όπου διέμεινε για κάποια χρόνια. Στη συνέχεια ακολούθησαν οι Μπιλ Ντούλιν, Ντικ Μπρόντγουελ , Μπιλ Πάουερς, Μπιλ Μακ Ελάνη και Τσάρλυ Πίρσι. Τελευταίος εντάθηκε ο μικρότερος αδερφός Τζακ Ντάλτον, λίγο πριν η συμμορία αρχίσει την εγκληματική της δράση.
Η καταδίκη και η διαφυγή 
Τα πρώτα χρόνια της επιχείρησης για την σύλληψή τους, οι διωκτικές αρχές κατάφεραν να συλλάβουν μόνο τον Γκρατ Ντάλτον, ο οποίος καταδικάστηκε σε 20ετή κάθειρξη. Τα υπόλοιπα μέλη ενώ άκουγαν να κατηγορούνται μέρα με τη μέρα για όλο και περισσότερα μικροεγκλήματα, είχαν βάλει σκοπό της ζωής τους να ταράξουν τον εχθρό, την σιδηροδρομική εταιρεία, κι έπειτα να φύγουν για ένα νέο ξεκίνημα στην Νότιο Αμερική.Έτσι, όταν μια μέρα άκουσαν  πως το τρένο του Γουόρτον επρόκειτο να μεταφέρει ένα ασυνήθιστα μεγάλο χρηματικό ποσό από το Κάνσας Σίτυ του Μισούρι, αποφασίσουν να επιβεβαιώσουν την φήμη τους  και να το ληστέψουν.
Η ληστεία πραγματοποιήθηκε με επιτυχία το ίδιο και η διαφυγή τους. Το ταξίδι όμως προς την νέα αρχή δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ γιατί μόλις ανέβηκαν στο τρένο οι φρουροί υποπτεύθηκαν την ταυτότητά τους. Έτσι αναγκάστηκαν να κατέβουν και να κατευθυνθούν ξανά προς την Ορλεάνη. Εκεί πληροφορούμενοι πως ο Γκρατ είχε δραπετεύσει κατά την μεταγωγή του στις φυλακές από το ανοιχτό παράθυρο του τρένου, πήραν την απόφαση να συνέχισουν το ταξίδι τους μέχρι να τον συναντήσουν.
Μεταξύ του Μαΐου 1891 και του Ιουλίου 1892 οι Ντάλτονς, Γκράτ , Μπόμπ και Εμμετ, μαζί με τα άλλα μέλη της συμμορίας συνέχισαν την δράση τους ληστεύοντας πλέον τρένα. Η λεία τους, εκτός από τις χρηματαποστολές περιλάμβανε τα τιμαλφή των επιβατών σε μερικές περιπτώσεις ακόμα και άλογα. Αν και μέχρι τότε οι ληστείες τους ήταν αναίμακτες το κακό δεν άργησε να συμβεί.
Η πρώτη αιματηρή ληστεία 
Σύμφωνα με την περιγραφή του Έμετ, η πρώτη αιματηρή ληστεία σημειώθηκε σε έναν σιδηροδρομικό σταθμό στο Ορλάντο. Αφού οι Ντάλτον, είχαν ήδη ληστέψει το δωμάτιο αποσκευών, παρέμειναν στο σταθμό για να ολοκληρώσουν τη λεία τους με το τρένο που θα ερχόταν από στιγμή σε στιγμή. Αφού εισέβαλαν σε ένα από τα πρώτα βαγόνια για να ληστέψουν τους επιβάτες αντιλήφθηκαν τους φρουρούς ετοιμάζονταν να ανοίξουν πυρ εναντίων τους.
Από τους πυροβολισμούς που ακολούθησαν, 200 και πλέον όπως υπολογίζεται, έπεσε νεκρός ένας επιβάτης ενώ τρεις άνδρες της φρουράς του τρένου τραυματίστηκαν. Όσο για τους αδελφούς Ντάλτον, διέφυγαν της σύλληψης χωρίς κανένας να τραυματιστεί.
Η διπλή ληστεία και ο θάνατος των μελών της συμμορίας. 
Αν και τα τρένα προσέφεραν μια διόλου ευκαταφρόνητη λεία, οι χρηματαποστολές τους εξαιτίας των ληστειών είχαν αρχίσει να φυλάσσονται πολύ καλά, γεγονός που δυσχέραινε την δράση των Ντάλτον. Από την άλλη, παρά τις μέχρι τότε ληστείες τα χρήματα για την απόδραση στη Νότιο Αμερική δεν είχαν συγκεντρωθεί. Έτσι ο Μπομπ έβαλε την ιδέα για το επόμενο και τελευταίο μεγάλο κόλπο: την ταυτόχρονη ληστεία δύο τραπεζών στο Κάνσας.
Τον Οκτώβριο του 1892, η συμμορία έφτασε στο κέντρο της πόλης. Τα μέλη της χωρίστηκαν, ο Μπομπ και ο Έμετ κατευθύνθηκαν στην Φερστ Νατιοναλ Μπανκ και οι υπόλοιποι στην Κοτον Μπανκ. Οι φωνές ενός κατοίκου της περιοχής όμως που τους αναγνώρισε καθώς και η ενεργοποίηση του συναγερμού από τον ταμία της τράπεζας, θα σήμαιναν και την αρχή του τέλους για την διαβόητη συμμορία. Κατά την έξοδό τους από την τράπεζα η μάχη που τους περίμενε ήταν μεγάλη.
.
Τα αδέρφια άρχισαν να πυροβολούν στην προσπάθειά τους να διαφύγουν. Ο σερίφης και οι αστυνομικοί αντπέδωσαν τα πυρά. Από το μακελειό έπεσαν νεκροί ο Μπομπ, ο Γκρατ τα άλλα δύο μέλη της συμμορίας καθώς και ο σερίφης. Ο μόνος που παρά τις 23 σφαίρες που δέχτηκε, κατάφερε να γλιτώσει από τον θάνατο ήταν ο Έμετ. Δεν κατάφερε όμως να διαφύγει της σύλληψης. Μετά την καταδίκη του σε ισόβια κάθειρξη, οδηγήθηκε στις φυλακές. Στην αρχή δούλεψε στο ραφείο και στη συνέχεια τοποθετήθηκε λίγο έξω από τις φυλακές στη θέση του υπαλλήλου μεταφοράς. Δεκαπέντε χρόνια αργότερα ο κυβερνήτη της περιοχής του απένειμε χάρη, λαμβάνοντας υπόψη του τον άριστο χαρακτήρα που είχε επιδείξει καθόλη την διάρκεια του εγκλεισμού του.
Μετά την απονομή χάριτος ο Έμετ μετακόμισε στην Καλιφόρνια, όπου και έγραψε το βιβλίο του με σκοπό να αποκαταστήσει την φήμη των αδερφών και της οικογένειάς του. Εκεί άφησε και την τελευταία του πνοή το 1936 σε ηλικία 66 ετών….

Ο αριστοκράτης Ζίγκμουντ Μινέικο: Ποιος ήταν ο προπάππους του Γιώργου Παπανδρέου

Ο αριστοκράτης Ζίγκμουντ Μινέικο: Ποιος ήταν ο προπάππους του Γιώργου Παπανδρέου [εικόνες]

Η γιαγιά του Γιώργου Παπανδρέου, Σοφία Μινέικο, είναι γνωστή. Διάφορες εικασίες έχουν γίνει για την καταγωγή και το ξενικό της όνομα.

Πολύ λιγότερο γνωστός είναι ο πατέρας της Ζίγκμουντ Μινέικο, προπάππους του πρώην πρωθυπουργού, για τον οποίο έχουν κυκλοφορήσει τα πιο απίστευτα σενάρια, κυρίως από εθνικιστικούς και ακραίους κύκλους.
Ο Ζίγκμουντ Μινέικο (στα Πολωνικά: Zygmunt Mineyko) ήταν Πολωνός αριστοκράτης, στρατιωτικός και επιστήμονας, που εγκαταστάθηκε στην Ελλάδα και πήρε ελληνική υπηκοότητα. Κόρη του ήταν η Σοφία Μινέικο, γαμπρός του ο Γεώργιος Παπανδρέου, εγγονός του ο Ανδρέας Παπανδρέου και δισέγγονός του ο Γιώργος Παπανδρέου.

Ο Ζίγκμουντ Μινέικο το 1861 φοιτητής στην Πετρούπολη:


Γεννήθηκε το 1840 στο Μπαλβανίσκι της Πολωνίας, η οποία ανήκε τότε στην Ρωσική Αυτοκρατορία.

Ηταν γιος του Πολωνού αριστοκράτη γαιοκτήμονα Στάνισλαβ Μινέικο και της Σεσίλια Ζούκεβιτς και η λαμπρή οικογένειά του έχει ρίζες στις αρχές του 15ου αιώνα.
Η οικογένεια κατείχε μεγάλες εδαφικές εκτάσεις στη σημερινή Πολωνία και Λευκορωσία και διατήρησε τα προνόμιά της και μετά την κατάκτηση της Πολωνίας από τη Ρωσία. Ο Ζίγκμουντ Μινέικο αρχικά έγινε αξιωματικός στον Ρωσικό Τσαρικό Στρατό, όμως το 1863 συμμετείχε στην μεγάλη Πολωνική εξέγερση εναντίον του Τσάρου και καταδικάστηκε σε θάνατο, ποινή που τελικά μετετράπη σε 12ετή εξορία στη Σιβηρία.
Ο Μινέικο κατάφερε να δραπετεύσει από τη Σιβηρία και ταξίδεψε στην Ευρώπη, όπου εγκαταστάθηκε στη Γαλλία. Εκεί είχε την ευκαιρία να σπουδάσει μηχανικός στη Γαλλική Σχολή Πολέμου.

Στη συνέχεια επισκέφτηκε την Ελλάδα, την οποία και αγάπησε αμέσως.


Το 1880 παντρεύτηκε την ελληνίδα Περσεφόνη Μανάρη, κόρη του Σπύρου Μάναρη, μαθηματικού και διευθυντού της Ζωσιμαίας Σχολής στα Ιωάννινα, και είχαν αποκτήσει αρκετά παιδιά: την Jadwiga (1886 – 1932), σύζυγο του Stanislaw Maria Ludwik Maciej Jablonowski, μέλους της πολωνικής αριστοκρατίας, την Ανδρομάχη, σύζυγος κάποιου κόμη, πέθανε στην Αυστρία το 1939, την Σοφία (1883 – 1981), σύζυγο Γεωργίου Παπανδρέου, την Έλενα (1904 – 1995), η οποία έζησε μεταξύ Πολωνίας, Βρετανίας και Ελλάδας και πέθανε στην Αθήνα, την Μαρία (1907 – 1978), την Καρολίνα (1906 – 1956), η οποία έζησε στην Πολωνία, τον Στανίσλαος (1875 – 1924), ιατρό που υπηρέτησε στον ελληνικό στρατό και ποιητή που πέθανε στη Θεσσαλονίκη, τον Βίτολντ, την Aldona – Safo,  σύζυγο Έλληνα αξιωματικού του στρατού που πέθανε το 1912 και τον Ευθύμιο (1893 – ;), σύζυγο Μερόπης Κατσαρού και πρόεδρο του ελληνοπολωνικού εμπορικού συμβουλίου. Εγγονός του τελευταίου είναι ο Φίλιππος Μινέϊκο που ζει στην Αθήνα.

Ο Γεώργιος Παπανδρέου και η σύζυγός του Σοφία Μινέικο:


Διορίστηκε αρχιμηχανικός στο Υπουργείο Δημοσίων Έργων και είχε κρίσιμο ρόλο στην κατασκευή σιδηροδρόμων, γεφύρων και καναλιών ανά την Ελλάδα. Αργότερα έγινε επικεφαλής Τοπογραφίας του Γενικού Επιτελείου Στρατού (ΓΕΣ) και ήταν από τους υπευθύνους της αποκατάστασης του Παναθηναϊκού Σταδίου (Καλλιμάρμαρου) για τους πρώτους σύγχρονους Ολυμπιακούς Αγώνες το 1896.
Έγραψε εθνολογική μελέτη της Ηπείρου η οποία απηχούσε τις ελληνικές θέσεις περί ελληνικότητας της περιοχής.
Πραγματοποίησε αρχαιολογική έρευνα στην Αρχαία Δωδώνη και ανακάλυψε σημαντικά ευρήματα.
Πέραν της μητρικής του πολωνικής, ήταν εξαιρετικός γνώστης της ελληνικής, αγγλικής, γαλλικής, τουρκικής, ρωσικής και λιθουανικής γλώσσας.
Στα χόμπι του συγκαταλέγονταν η ιππασία και το κυνήγι, και ήταν ικανότατος και στα δύο.
Ο Ζίγκμουντ Μινέικο πέθανε το Δεκέμβριο του 1925. Του είχε απονεμηθεί η ελληνική υπηκοότητα από την Βουλή των Ελλήνων, και το 1913 ο Ελευθέριος Βενιζέλος τον τίμησε με τον Χρυσό Σταυρό του Σωτήρος για τη συνεισφορά του στους Βαλκανικούς Πολέμους.

Ο Μινέικο, οι Εβραίοι και ο τεκτονισμός
Ο Ζίγκμουντ Μινέϊκο ήταν και εξέχων Τέκτων, όπως πολλές σημαντικές προσωπικότητες της εποχής, σε ολόκληρη την Ευρώπη. Μυήθηκε στην Μασονία από την στοά Vox Ukrainia που ανήκε στην Grand Orient de Russie. Στην Γαλλία έγινε μέλος της στοάς Grand Orient de France, αλλά και στην Ιταλία Grand Orient d’Italie και μέλος της στοάς στην Ελλάδα « Πανελληνία στοά του Πυθαγόρα» της Grande Loge de Grece, όπου ήταν εξαιρετικά ενεργός. Επίσης, ανήκε στο Ανώτατο Συμβούλιο της Ελλάδας από τις παλαιότερες μασονικές στοές που ήταν αποδεκτές από το Σκωτικό Δόγμα. Όταν πέθανε, χιλιάδες Τέκτονες ήρθαν στην κηδεία του στην Αθήνα.
Η συμμετοχή του στην τεκτονική στοά, μέλη της οποίας ήταν εκείνη την εποχή σημαντικοί επιχειρηματίες, ακαδημαϊκοί, στρατιωτικοί και πολιτικοί έδωσε την αφορμή σε ακραίους εθνικιστικούς κύκλους να κάνουν λόγο για την δήθεν εβραϊκή καταγωγή της οικογένειας Μινέϊκο, πληροφορία που δεν επιβεβαιώνεται από καμία πηγή και που προφανώς αποτελεί μέρος της σφαίρας του φανταστικού. Η δήθεν εβραϊκή καταγωγή του προπάππου του Γιώργου Παπανδρέου χρησιμοποιήθηκε και εναντίον του πρώην πρωθυπουργού από τους ίδιους κύκλους.

Πάτρα, Ψηλά Αλώνια: Στο κέντρο της κάρτ ποστάλ το κτίριο Μινέϊκο:

Η Σοφία Μινέικο με την οικογένεια του μοναχογιού της Ανδρέα Παπανδρέου στο σπίτι του Νέου Ψυχικού, το 1967, το οποίο αποτέλεσε αιτία δικαστικής μάχης μεταξύ της Δήμητρας Παπανδρέου και της οικογένειας:

Την Σοφία Μινέικο εγκατέλειψε ο Γεώργιος Παπανδρέου για να παντρευτεί την ηθοποιό Κυβέλη:

Πηγή: Ο αριστοκράτης Ζίγκμουντ Μινέικο: Ποιος ήταν ο προπάππους του Γιώργου Παπανδρέου [εικόνες] | iefimerida.gr http://www.iefimerida.gr/news/180673/o-aristokratis-zigkmoynt-mineiko-poios-itan-o-propappoys-toy-giorgoy-papandreoy-eikones#ixzz3KdNavwLU

10 πιο εντυπωσιακά ναυάγια

Όλα έχουν να «πουν» πολλά όμως. Η εικόνα τους καθηλώνει, καθώς τα παρατημένα ναυάγια είτε κρύβουν μέσα τους ψυχές, είτε απλά μια ξεχωριστή ιστορία. Έκτοτε έγιναν απλά ένα ναυάγιο, το οποίο αποτελεί ένα ξεχωριστό μνημείο.

Μάλιστα, στα δέκα πιο εντυπωσιακά υπάρχουν και τρία στην Ελλάδα. Σε Αμοργό, Άνδρο και Ζάκυνθο.

The Sweepstakes (Καναδάς)nav3

Point Reyes (Καλιφόρνια)nav4

Murmansk (Ρωσία)nav6

Ολυμπία (Αμοργός)nav7

SS Ayrfield (Αυστραλία)nav8

Σεμίραμις (Άνδρος)nav9

The Hans Egede (Βρετανία)nav10

Ναυάγιο (Ζάκυνθος)nav11

Sunrise Orient (Χονγκ Κονγκ)nav1

Doha Ship Graveyard (Κουβέιτ)nav2

Image

Ο πραγματικός Σρεκ – Ο Γάλλος παλαιστής “άγγελος” Μορίς

Αποτέλεσε μια από τις μεγαλύτερες εισπρακτικές επιτυχίες των τελευταίων δεκαετιών, έδωσε νέα ώθηση στην εταιρεία Dreamworks και έγινε αγαπημένος ήρωας μικρών και μεγάλων.

Ο λόγος για τον δημοφιλή Σρεκ το καλοκάγαθο, αλλά ευέξαπτο «τέρας» που πρωταγωνιστεί στις περιπέτειες της ομώνυμης ταινίας που ταλαιπωρεί και ταλαπωρείται από διάφορους «κακούς» με στόχο να προστατεύσει την αγαπημένη του Φιόνα.

Ωστόσο, λίγοι είναι εκείνοι που ξέρουν ότι ο χαρακτήρας και η εμφάνιση του συμπαθέστατου Σρεκ βασίζονται σε ένα πραγματικό πρόσωπο τον Ρώσο Μορίς Τίλετ, ή «Γάλλο Αγγελο», όπως ήταν το παρατσούκλι του όταν αγωνιζόταν ως παλαιστής.

Ο Τίλετ γεννήθηκε στην Ρωσία το 1903 και έμεινε ορφανός από πατέρα από πολύ μικρή ηλικία. Αυτό ανάγκασε τη μητέρα του να μεταναστεύσει στη Γαλλία, όπου ο Μορίς μεγάλωσε. Οι γυναίκες στην γειτονιά συνήθιζαν να τον αποκαλούν «άγγελο» εξαιτίας της ασυνήθιστης ομορφιάς του, ωστόσο, μια ασθένεια α ήταν εκείνη που θα του άλλαζε για πάντα ριζικά τη ζωή.

Μέχρι να ενηλικιωθεί ο Μορίς είχε εξελιχθεί σε έναν πανέμορφο καλλιεργημένο νεαρό, γνώριζε πέντε ξένες γλώσσες, ήταν φιλότεχνος και ετοιμαζόντας να σπουδάσει νομική, καθότι ήταν και εξαιρετικός μαθητής.

Η ασθένεια που τον χτύπησε ήταν η μεγαλακρία, δηλαδή, τα άκρα και το κεφάλι του άρχισαν σταδιακά να πρήζονται και να μην επανέρχονται ώσπου τα μέλη του Μορίς έγιναν τόσο δυσανάλογα με το ύψος του που τον έκαναν να μοιάζει με τέρας. Μαζί με την ασθένεια ήλθε και η απαξίωση, ο ρατσισμός και ο αποκλεισμός από την υπόλοιπη κοινωνία η οποία ξέχασε πολύ γρήγορα τον «άγγελο» Μορίς.

Η δυσμορφία του αυτή τον οδήγησε να ακολουθήσει τα βήματα που αναγκάζονταν να κάνουν άνθρωποι με αντίστοιχες παθήσεις, δηλαδή να συμμετάσχει σε ταινίες κάνοντας το τέρας, αλλά και να κάνει τον «μπράβο» σε μαγαζιά της νύχτας.

Σε ένα από τα ταξίδια του κατέληξε στην Αμερική όπου άρχισε να ασχολείται με την πάλη. Στη συνέχεια έγινε ένας παγκοσμίως αναγνωρισμένος αθλητής με το προσωνύμιο «Ο Γάλλος Αγγελος», ενώ, ο ίδιος, παρά την τρομακτική του όψη συνέχιζε να είναι ένας ευγενικός και εκλεπτυσμένος άνδρας.

Στα μέσα της δεκαετίας του 1940 η υγεία του επιδεινώθηκε ανεπανόρθωτα, έδωσε την τελευταία μάχη του στο ρινγκ το 1953 και την επόμενη χρονιά άφησε την τελευταία του πνοή στον τόπο όπου μεγάλωσε, τη Γαλλία.

Image

Σοροί Γερμανών στρατιωτών που έπεσαν στην κατάληψη του Βερολίνου

Εβδομήντα χρόνια μετά, η Ιστορία έρχεται στο φως της δημοσιότητας – κυριολεκτικά.Κοντά στο Βραδεμβούργο, στο Κλεσίν, βρέθηκαν οι τάφοι των Γερμανών στρατιωτών που πολέμησαν ενάντια στα σοβιετικά στρατεύματα προσπαθώντας να κρατήσουν μια τελευταία ζώνη άμυνας, πριν από την τελική κατάληψη του Βερολίνου.

Οι εικόνες που κατέγραψαν τα ειδικά συνεργεία είναι σοκαριστικές, καθώς οι σκελετοί έφεραν ακόμα τα κράνη, τα στρατιωτικά άρβυλα και το οπλισμό τους, ανασύροντας μνήμες από εκείνες τις μάχες που κόστισαν τη ζωή σε 12.000 Γερμανούς στρατιώτες του ναζιστικού στρατού.

Η μάχη στη συγκεκριμένη περιοχή ήταν μέρος της γενικότερης επιχείρησης των στρατευμάτων της ΕΣΣΔ με σκοπό να καταλάβουν το Βερολίνο. Οι μάχες κράτησαν τρεις ημέρες τον σκληρό Απρίλιο του 1945. Περίπου ένα εκατομμύριο στρατιώτες του Κόκκινου Στρατού υπό τον καθοδήγηση του στρατηγού Γκιόργκι Ζουκόφ, επιτέθηκαν στις Πύλες του Βερολίνου και τελικώς τις κατέλαβαν.

Οι Γερμανοί, σε κατάσταση άμυνας και ουσιαστικά ηττημένοι, προσέφεραν βαρύ φόρο αίματος, καθώς έχασαν 12.000 στρατιώτες, ενώ στη συνέχεια η αυτοκτονία του Αδόλφου Χίτλερ σήμανε και την ουσιαστική παύση του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου (τουλάχιστον στο ευρωπαϊκό μέτωπο). Οι απώλειες των Σοβιετικών ήταν επίσης βαριές, καθώς υπολογίζεται πως έφτασαν ακόμα και τους 33.000 στρατιώτες.

Τώρα 70 χρόνια μετά έρχονται στο φως τα πτώματα των γερμανών για να δείξουν πως η Ιστορία σιωπά μεν, δεν κρύβεται δε.